ارحم الراحمينى . سوء حال خويش را در ظريفترين بيان مشحون از ادب عرضه داشته و از ابراز و تصريح به حاجت ، لب فرو بسته و فقط به ذكر سبب باعث بر اين آه آتش آلود كه همان ضرّ و پريشان حالى است و اعتماد به صفت ارحم الراحمينى پروردگار متعال ، رساترين بيان كنائى است از اينكه حاجت ، روشنتر از اين است كه ذكر شود ، بلكه ذكر آن موهم خلاف ادب محضر ، و منافى با حفظ حضور است زيرا ارحم الراحمين بودن خداوند متعال مضافا به اينكه مختصّ به آن حضرت است ، صفتى است مطلق يعنى از هر رحم كننده‌اى بهر مرحومى رحيمتر است حتى رحيمتر از هر كسى به خويشتن است و يقينا رحيمتر از ايّوب عليه السّلام به ايّوب است پس چه حاجت به بيان است ، و بدين منوال است ناله جانگذاز و زارى اخگرين يونس عليه السّلام در ظلمات زندان بطن حوت : و ذا النّون اذ ذهب مغاضبا فظنّ ان لن نقدر عليه فنادى في الظلمات ان لا إله الاّ أنت سبحانك انى كنت من الظالمين . « 1 » يادآور صاحب ماهى يونس را هنگامى كه با خشم بر قوم خويش ، از ميانشان رفت و مىپنداشت ما او را در تنگنا نمىاندازيم - زندانيش كرديم - پس در تاريكيها « تاريكى شب ، تاريكى ژرفاى دريا ، تاريكى شكم ماهى » به زارى و افغان فرياد برآورد كه معبود و الهى جز تو نيست اى منزّه از هر نقصانى ، اين منم كه از زمره ستمكارانم . اين تنها دعا از ادعيّه پيمبران عليهم السّلام است كه مصدر به اسم « ربّ »

--> ( 1 ) انبيا - 87 .